Verzorgingshuizen 2.0 uit de tijd?

Onlangs gooide vertrekkend Amsterdams wethouder Erik vander Burg bij nieuwsuur nog even de knuppel in het hoenderhok; verzorgingshuizen zouden moeten kunnen terugkomen. De ANBO directeur was er als de kippen bij om dit idee terug te fluiten evenals de minister, maar is dat verstandig?

De afgelopen tijd heeft laten zien dat er nogal wat hapert in bureaucratisch Nederland aan het sluiten van een goed mantelzorgnetwerk om hen die langer zelfstandig willen wonen. Directies van verzorgingshuizen signaleren steeds vaker dat ze crisisopvang moeten verlenen en ziekenhuizen worden geconfronteerd met ‘verkeerde bed’ problematiek. Ouderen voelen zich niet altijd veilig in hun woonomgeving en bovenal kan men zich zeer eenzaam voelen in een doorsnee Nederlandse woonwijk.

Plaats daar eens tegenover die ouderen die tijdig een laatste verhuizing konden maken naar een vorm van serviceflat waarbij er ook de veilige wetenschap voor hen ( en hun kinderen) is dat er goede zorg stand-by is en men woont in een beschutte leefomgeving. Vaak ook nog met eigen keuken en vrijblijvende gezamenlijke activiteiten . Er zijn in Nederland verschillende goede voorbeelden te noemen tegen betaalbare prijzen. Privacy achter de voordeur , gezelligheid als men wil, lekker eten in een beschutte woonomgeving; klinkt zo gek nog niet toch?

PS: deze discussie , maar ook die over de zorg, pensioenen en een levenlang leren komen aan de orde in de workshops op het Seniorennetwerk jaarcongres, 14 september in het provinciehuis te Lelystad.